فرصت مغتنم ماه رمضان

 بسم الله الرحمن الرحیم

ماه مبارک رمضان ، فرصت مغتنمی است که می توان از آن برای سفر آخرت توشه برداشت.با روزه داری از بعد مادی فاصله گرفت از لحاظ روحی پرکشیدو خود را در دریای بیکران رحمت الهی شستشو نمود.صیام حقیقی را در ژرفای قلب ریشه دار کرد. راستی روزه داری چیست؟ روزه تمرین اطاعت از حضرت حق است .کارزاری است که در آن نفس سر کش، سر بریده میشود.هیجانات و شهوات رنگ میبازند . زندگی تک رنگ میشود .همه جا رنگ زلال عشق و دلدادگی ،اطاعت و تسلیم و به تعبیر قرآنی لایه ای از رنگ با صفای صبغة الهی چشم را می نوازد. در این فضای روحانی است که دل ،هوس قرب الهی می کند و چه خوش هوایی است هوایی که در آن قرب الهی، نسیم خنکای سحرگاهانش را عطر آگین ساخته است. با پرهیز از اکل و شرب ،گامهای ابتدایی حضور در وادی تقوا بر داشته میشود.و با دوری از مشتهیات نفسانی این قدمها استوارتر میشود . اگر کسی قادر شود گامهای ابتدایی را با لباس اخلاص زیبنده سازد بعید نیست روزه  او را در فضایی سرگشته از انوار الهی به تماشای جمال حق ، رهنمون شود.انسان شیدا از تماشای جمال حق ، نور حضور بار تعالی را در قلب هر مومنی به خوبی درک می کند. قلب مومنان وارسته را حرم امن الهی می یابد . بندگان الهی را گل های با صفایی میبیند که رحمت الهی به سمت آنها نشانه رفته است ،وقتی دقیق تر در وادی رحمت ،به سیر و سیاحت میرود رگه هایی از درخشش اشتیاق ذات حق به بندگانش را شاید دریابد که اگر دریابد هر آینه از شوق جان به جان آفرین میدهد که التهاب این شوق این گونه است . شاید این دلدادگی ها ، حد اعلای اشتیاق است اما مومنان مطیع فرمان حق ، که در ابتدای این مسیرند با درک پاره ای از این مفاهیم ، در می یابند عرض و آبروی مومن ، کالایی گرانبها در میزان حقیقت است . لذا تلاش وصف ناپذیری دارند تا قلبی از سوی آنها آزرده خاطر نگردد، عرض و آبرویی ، پایمال نگردد، رفاقتهای دیرینه در مسلخ کدورتها ، رنگ نبازد، هوسها ، رنگ خدایی را کدر نسازد .ماه رمضان، ماه تمرین است . ماه صبر و استقامت است . ماهی است که از خود باید گذشت تا تجلیات ذات حق عیان شود .کارهای نیک با انگیزه های شیطانی در هم نیامیزد که خسران جبران ناپذیری در پی خواهد داشت . باید اراده کرد و با انگیزه های مخلصانه ، گام در وادی تسلیم نهاد. بیایید در این ماه ، تمرین تقوا کنیم یعنی توجه داشته باشیم به کارهایمان ، در کمین انگیزه هایمان باشیم که از صراط مستقیم نلغزند . اگر شبهه ای فضای قلبمان را تیره نمود، از میان دو کار خیر ، آن که با نفسمان سازگار نیست گزینه ای است که باید اهتمام ما را در مقام عمل از آن خود کند. در این راه چه خوب است که بیشتر با قرآن خو بگیریم ،انس  با قرآن ، دل را آسمانی میکند،سحاب آرامش را بر فراز زندگیمان ،جاودانه میسازد ، عمل به دستوراتش ، ایمنی در قیامت را برایمان به ارمغان می آورد. .اجبات الهی را گردن نهیم از محرمات پرهیزکنیم در حد استطاعت با مستحبات ،آداب بندگی را پاس داریم و با دوری از مکروهات ،ریسمان عشقمان با خدا را از گزند پارگی محفوظ کنیم. در این راه ،بندگان خدا را نشانه هایی از محبت الهی ببینیم که با حفظ آبرویشان اگرچه بر گمان ما گنهکار و فاسقنددریچه هایی از الطاف الهی به رویمان گشوده میشود . یادمان باشد اگر مظلوم شدیم ظالم نگردیم که ظلم هاله ای است از سیاهی که دل را از قرب حق باز می دارد.اختلافات خود را کم کنیم . در مسیر اصلاح ذات البین پیش قدم باشیم . نکته های رهنمون به وادی قرب الهی را اگر از عالم غیر عامل هم شنیدیم به کار بندیم که دستیابی به قرب الهی ، متاعی است بی همتا که با هیچ بهانه ای نمیتوان از آن گذشت.ان شاء الله در ذیل عنایات حضرت الهی، توفیق روزه داری به معنای واقعی نصیبمان گردد . گذشتگانمان  زیر سایه رحمت الهی ،سر سفره اهل بیت مهمان شوند.

سید حسین موسوی

سیزدهم رمضان المبارک 1437

نهم تیرماه 1394

احکام نماز جماعت

موقعی که مأموم نیت می کند باید امام را معین نماید، ولی دانستن اسم او لازم نیست، مثلا اگر نیت کند اقتدا می کنم به امام حاضر، نمازش صحیح است .

مأموم باید غیر از حمد و سوره همه چیز نماز را خودش بخواند ولی اگر رکعت اول یا دوم او، رکعت سوم یا چهارم امام باشد باید حمد و سوره را بخواند.

اگر مأموم در رکعت اول و دوم نماز صبح و مغرب و عشا صدای حمد و سوره امام را بشنود اگر چه کلمات را تشخیص ندهد، باید حمد و سوره را نخواند و اگر صدای امام را نشنود، مستحب است حمد و سوره بخواند ولی باید آهسته بخواند و

چنانچه سهوا بلند بخواند اشکال ندارد

ادامه نوشته

قضای روزه

 

س 823: اگر پزشک به بیماری بگوید که روزه برای شما ضرر داد و او هم روزه نگیرد، ولی بعد از چند سال بفهمد که روزه برای وی ضرر نداشته و پزشک در تشخیص خود اشتباه کرده است، آیا قضا و کفّاره بر او واجب است؟

ج: اگر از گفته پزشک متخصص و امين و يا از منشأ عقلايى ديگر، خوف از ضرر پيدا کند و روزه نگيرد، فقط قضا بر او واجب است.

 

ادامه نوشته

راهکارهای رسیدن به مقام قرب الهی -آیت الله مصباح یزدی

براي انسان جز دو راه نيست؛ يا نسيم هاي رحمت وزيدن مي گيرد كه شامل حال او هم مي شود: ان الله في ايام دهر كم نفحات. گاهي انسان خودش هم خيلي دنبال كاري نرفته و چه بسا اصلا قصدش را هم نداشته و مثلا همراه رفيقش در مجلس سيدالشهدا(ع) شركت كرده است، اما آنجا نسيم رحمتي مي وزد و شامل حال او هم مي شود و او از آلودگي ها پاك مي شود و اوج مي گيرد و از آن پستي ها و كثافت ها، به يك عالم نوراني و باصفا مي رسد.

يكي هم اينكه حتي اگر خودش هيچ همتي ندارد اما اين اندازه لياقت را در خودش حفظ كرده كه مشمول شفاعت پيامبر اكرم و اهل بيت(ع) واقع شود. بنده كاش مي دانستم و مطمئن بودم كه اين لياقت را دارم و اگر دارم تا روز قيامت باقي مي ماند يا نه؟! بر سر من منت گذارند و بگويند: اي كسي كه مستحق خلود در عذاب هستي، به طفيل توجه و گوشه چشم پيامبر رحمت(ص) تو را نجات داديم! نمي دانم كه اين لياقت را دارم؟! و به فرض اگر الان هم داشته باشم آيا تا آن زمان باقي مي ماند و مي توانم ايمانم را حفظ كنم؟! شبهه ها و شك هايي كه در طول زندگي براي انسان پديد مي آيد، اين ايمان را ضعيف مي كند و گناهان باعث مي شود كه دل انسان سياه شود و لياقت شفاعت را از دست بدهد

 

ادامه نوشته