مزجَاةٍ

که نانی که بسیار مرغوب بود

تنها به علت مازاد بر نیاز آن وعده بودن

به دور افکنده اند.

دلم پژمرده شد که چرا این گونه نعمتهای الهی

حیف و میل می شود

آن هم برکتی چونان نان.

راستی چرا قدر نعمتهای الهی را نمی دانیم

چرا این همه کفران نعمت.؟

آخر انسان تا کی این گونه رفتار می کند؟