مزجَاةٍ

سلام بر حسین و اولاد طاهرینش
سلام بر حسین و اصحاب بزرگوارش
سلام بر حسین و زائران حسین
ذلک و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب
حسین قله شعائر الهی است نه قله شعائر که قبله تمام شعائر است
تعظیم او تعظیم امر الهی است
شور تعظیم او دلها را شیدای بی قرار می کند
پاها را برهنه به آستانش می کشد
شعله آتش محبتش ، دلها را تا قیامت به خروشی بی مثال کشانده است
به راستی او کیست
باید بگویم هم او را می شناسم
و هم نمی شناسم
آخر چرا؟
او اگر چه طلایه دار کلام وحیانی نشان ختمی مآب است
که فرمود حسین منی و انا من حسین
حسین از امیر قافله رسالت است و حضرتش از امیر قافله شهادت است
اما اگر چه پیوند او با رسالت در آسمانها ریشه دارد
بر گل فطرت مومنان وارسته نیز نشان جاودان دارد
ان للحسین حراره فی قلوب المونین لن تبرد ابدا
آتشی که حسین در دلهای مومنان بر افروخته است هرگز به سردی نخواهد گرایید
این است رازی که در حضور میلیونی عاشقانش در اربعین جلوه می کند
شهر فرخی نیز که سالها در نهاد آن بذر حسینی پرورش یافته در این مسیر کم نظیر است
چه بسیار قدمها که از فرخی به صحن و سرایش جهت یافت
و چه دلها که بیش از قدمها در قبه اش سکنی گزید
دهها نفر از دلدادگانش از فرخی عاشقانه گام در مسیر عشق نهادند
ما به خود می بالیم که زادگاهمان معدن چنین مردمانی است
ما خاک پای زائران حسین را شفای دردهایمان میدانیم
غبار لباسشان را صیقل قلبهایمان تا قیامت یافته ایم
سلام بر حسین و زائران حسین
چه خوب تئشه ای است که انسان در قیامت
با نشان زائران حسینی سر از قبر بر دارد
زائر حسینی باید چون حسین در مقیاس خود حسینی شود
حسینی شدن یعنی جان فدای دین کردن در وقت لزوم
تواضع در برابر فرمان باری تعالی و رضایت به مشیت او داشتن
و در یک کلام
لا موثر فی الوجود الا الله
سید حسین موسوی