منم و یک دنیا دلتنگی

یادش به خیر کنارهم مینشستیم و با یک یا حسین دل به دریا میزدیم

یادمان رفته بود در آب نعمت غوطه وریم و خود بی خبریم

شاید با زبان میگفتیم الهم لک الحمد حمد الشاکرین

اما حمد واقعی در تاسی به حسینیان تاریخ را از یاد بردیم

ناگهان بلا نازل شد ارتباطمان با هم سخت شد

روضه هایمان دیگر چون سابق نبود

از هم باید فاصله میگرفتیم

 

یادمان رفت چون گناهی تازه باب شود بلایی تازه از راه میرسد

 

پس بیایید بیدار شویم باز هم با یک یا حسین

خود را به درون کشتی حسین پرتاب کنیم

به خاطر ترس از بیماری سلاممان بر ارباب بی کفن فراموش نگردد

به خاطر وساسوس دلهره آمیز پیمانمان با حسین گسسته نگردد

آری ما ملت حسیننیم و هیچ چیز مارا از او جدا نخواهد کرد